We praten vandaag graag over work-life balance. Over flexibiliteit, hybride werken, oudervriendelijke maatregelen, welzijn op het werk. Bedrijven pakken er steeds vaker mee uit in vacatures en employer branding. Het klinkt mooi, het oogt modern, en het voelt alsof we collectief stappen vooruit aan het zetten zijn.
Maar wie iets dieper kijkt, ziet – zoals het artikel* van De Prins & Jacobs treffend beschrijft – dat die initiatieven vaak botsen op een stille, hardnekkige onderstroom. Een cultuur die nog steeds vertrekt vanuit één diepgeworteld idee: het beeld van de ‘ideale werknemer’.
Altijd beschikbaar.
Altijd ambitieus.
Geen afleiding door zorg, kinderen, mantelzorg, ziekte of heroriëntatie.
En vooral: geen gaten in het cv en geen behoefte aan pauze.
Het is een onrealistisch beeld dat we blijven doorsluizen, bewust of onbewust.
Resultaat? Backlash. Schuldgevoel. Zwijgcultuur. Werknemers die hun grenzen niet durven aangeven. Collega’s die oordelen over wie deeltijds werkt. Leidinggevenden die opmerkingen maken als iemand op tijd naar huis gaat — "grappig bedoeld", maar met een duidelijke ondertoon.
Het artikel vat dat scherp samen: het zijn niet de maatregelen die falen, maar de normen die blijven staan.
Wat ik zie als loopbaancoach?
Mensen die over hun grenzen gaan omdat ze niet willen teleurstellen. Jonge consultants die bang zijn om ‘niet ambitieus genoeg’ over te komen. Ouders die deeltijds willen werken maar vrezen voor hun carrièrekansen. Werknemers die thuis in burn-outmodus kruipen maar op kantoor blijven glimlachen. En een groeiend aantal mensen dat stilaan gelooft dat de stress hun fout is — in plaats van een signaal...
Veel cliënten komen bij Het Getij binnen met dezelfde verzuchting:
"Ik doe zo hard mijn best… waarom voelt het dan alsof ik tekortschiet?"
Omdat ze proberen te voldoen aan een norm die simpelweg niet menselijk is.
Een norm die werk boven menselijkheid zet.
Ambitie boven gezondheid.
Bewijsdrang boven grenzen.
En toch is dat precies waar coaching het verschil maakt.
-
“Het is te veel.”
-
“Ik kan dit tempo niet volhouden.”
-
“Ik wil niet méér, ik wil anders.”
-
“Ik heb structuur nodig, ademruimte, keuzes die bij míj passen.”
We kijken naar energie in plaats van naar uren.
Naar noden in plaats van naar verwachtingen.
Naar menselijkheid in plaats van naar perfectie.
En dan gebeurt er iets bijzonders:
Mensen nemen opnieuw ownership.
Niet om harder te werken.
Maar om gezonder, gerichter en bewuster te leven.
Work-life balance vraagt geen posters. Het vraagt cultuur.
Het artikel stelt het helder: HR kan daarin een cruciale rol spelen door de onderstroom zichtbaar te maken en gesprekken over grenzen normaal te maken. En als coach zie ik dagelijks dat het kán.
Dat werknemers wél durven spreken — als iemand eerst durft luisteren.
Dat mensen wél keuzes durven maken — als iemand hen leert dat grenzen geen zwakte zijn, maar een kompas.
Waarom Het Getij?
Omdat ik geloof dat elke loopbaan, net zoals de getijden, periodes van eb en vloed kent.
Periodes waarin we groeien, onderzoeken, bijsturen, en soms even stilvallen om opnieuw te kunnen kiezen.
Coaching is geen luxe.
Het is een anker, een spiegel, een reset.
En het is soms het enige wat iemand nodig heeft om weer te ademen.
Het artikel toont hoe nodig die beweging is.
De praktijk bewijst het elke dag opnieuw.
*lees het volledige artikel hier